به غلامحسین کروبی رای می دهم به شش دلیل:

1. خرد جمعی: حضور تفکرات متنوع در تیم و برنامه او
2. عقلانیت سیاسی: بر مبنای برنامه و تفکر سیاسی و نه امواج احساسی، تفکر حزبی
   
3. برنامه کارشناسی شده: برای ماه ها و شاید سالها (از دوره قبلی انتخابات و تشکیل حزب) روی برنامه او کار کارشناسی شده است
4. تیم عملگرا و شجاع: آقای کرباسچی و پروژه شهرداری تهران و اصفهان، آقای باقی و پروژه حقوق بشر، آقای مهاجرانی و وزارت فرهنگ دولت خاتمی، آقای عبدی و دید استراتژیک + پروژه آمار و نظر سنجی و ...
5. ایستادگی و لر بازی در زمان لازم: درسی که از دوران خاتمی باید می گرفتیم: نجابت اگر چه عالی است، اما در وادی سیاست تیغ را کند خواهد کرد
6. دو برنامه ریشه ای: کوتاه کردن دست دولت از درآمد های نفتی، نهادینه کردن حقوق شهروندی و حقوق بشر
   

آلبوم سلام، خداحافظ حسین پناهی یکی از زیبا ترین همراهان من در این چند سال بوده است. مدام گوشش می دهم، و هر بار نقشی نو به وجودم می زند.انگاری هر چه بیشتر می شنوم برایم نو تر می شود. و این زیبایی ها دو چندان می شود، زمانی که شریکی در حس های پناهی گونه ات می یابی.

چند روز پیش برای اولین بار متنی نثرگونه از پناهی خواندم، هدیه ای از محسن عزیز. مقدمه مجموعه من و نازی. دوست دارم این متن بی نظیر را با همه آنها که دوستشان دارم شریک شوم:

نوشتن به زبان مادری لطف دیگه ای داره.

حدود پنج شش سال پیش شروع کردم به نوشتن وبلاگ در ایهام، که جسته و گریخته سه سالی ادامه داشت. برای چند سالی درگیر روزمرگی شدم و تا بالاخره چند ماه پیش هوس کردم دوباره بنویسم، بیشتر برای دل خودم. نوشتن به زبان انگلیسی تجربه جالبیه، اما زبان مادری لطف دیگه ای داره. خلاصه هوس کردم دوباره گهگاهی فارسی بنویسم. نمی دونم از کی و کجا. هر چه پیش بیاد. اسم وبلاگ جدید رو از این نوشته حسین پناهی برداشت کردم:

گوش کن!
به جای عشق و جست و جوی جوهر نیلی،
می شود چیز های دیگری نوشت!
بر امواج صوتی معلق در فضا
هم زمان جمع ضدین می شود!

...
خنده و گریه،
تولد و مرگ
...